Op 27 september jl. vond de onthulling van het monument voor Jan Benningh plaats. Vlakbij de plek waar in de Bullewijk tot 1649 de Jan Benninghdam heeft gelegen. Nou, actueler kan de geschiedenisniet zijn. Op 27 september 1525, precies 500 jaargeleden, werd het Hoogheemraadschap Amstelland opgericht, dankzij Jan Benningh.

Lees hier het hele artikel

Jan Benningh werd bekend door zijn strijd tegen het water en is opgenomen in de Canon van Nederland. Hij bouwde in 1524 drie dammen in de riviertjes het Gein, de Waver en de Bullewijk. Een van de dammen kreeg de naam Benninghdam. Op 27 september 1525, precies 500 jaar geleden, ondertekende keizer Karel V een document dat niet alleen het begin was van het Hoogheemraadschap Amstelland, maar dat  ook de Benninghdam in de Bullewijk bij Ouderkerk als ‘slot op de deur’ wettelijke basis gaf. Die dam bleef tot 1649 in gebruik. Op de locatie waar deze dam ooit lag, wordt op 27 september om 13.45 uur een monument onthuld ter ere van Jan Benningh.

HISTORISCH KWARTIER

Het monument is in samenwerking met Historisch Kwartier Ouderkerk/ Museum Amstelland tot stand gekomen en is gemaakt door de Ouderkerkse beeldend kunstenaar Elly de Jong. Het is een bankje met metalen silhouet dat symbool staat voor Jan Benningh. Het monument komt te staan ter hoogte van Kon. Julianalaan 37 in Ouderkerk.

LEZING

Frans van Bork vertelt aansluitend aan de onthulling in een lezing in de Amstelkerk onder meer hoe mensen in het toen nog wilde veengebied met spades sloten groeven om water af te voeren. Zo ontstond het agrarisch gebied zoals we dat nu nog steeds kennen. De lezing om 14.30 uur (inloop vanaf 14.15 uur). De toegang is gratis, maar aanmelden via 500jaaramstelland.waternet-events.nl is noodzakelijk. Na afloop is er gelegenheid om onder het genot van een drankje na te praten in Amstelstroom. 

JUBILEUMJAAR

Het in 1525 opgerichte Hoogheemraadschap Amstelland werd later onderdeel van Waterschap Amstel, Gooi en Vecht. Op 1 juni is het jubileumjaar afgetrapt tijdens het Amstellanddag. Met de lezing en de onthulling van het monument wordt de viering van het jubileum afgesloten.

Bekijk hier het artikel

Materiaalhonger

Aan de afbeeldingen op haar website (www.ellydejongbeelden.nl) zie je dat De Jong veel materiaalkennis moet hebben. “Zeg maar gerust materiaalhónger! Ik vind het leuk om veel verschillende dingen uit te proberen, te ervaren. En zelf onderzoeken of het materiaal zich houdt zoals de fabrikant belooft.” Ze werkt met brons, cortenstaal, rvs, polyester, acrylaathars, gietsteen en noem maar op.

Inzicht 

“Met een beeld begin ik meestal klein, boetserend, driedimensionaal. Vervolgens wil ik het groter hebben. Maar soms wil ik het plat hebben, tweedimensionaal; dan ga ik het uitsnijden in silhouet. Ik ben nu ook bezig met 3D-printen. Een ander materiaal of formaat kan je van inzicht doen veranderen. Dat maakt bijvoorbeeld dat je  dingen gaat weglaten.” Naast die grote variëteit aan beelden is er ook een serie sieraden ontstaan. “Daar gebruik ik vaak dezelfde vormen en beeldtaal.”

Afval

“Ik gooi niks weg; overal zie ik wat in. Buiten waaide eens een tafeltje om en ging het theeservies aan gruzelementen. Die scherven, daar móest ik wat mee doen. Daar heb ik later een mozaïekhaas van gemaakt. Op de plek van onze moestuin was ooit een vuilnisbelt. Wat ik daar heb gevonden, ook veel scherven, heb ik bewaard en er later sieraden van gemaakt.”

Kunst

De kiem voor haar kunstenaarschap werd gelegd in haar jonge jaren: “Mijn vader was bakker. Als kind vond ik het leuk om marsepeinpoppetjes te maken en dingen van brooddeeg. Op school was ik gek op kleien. Ik wilde wel verder in de kunst, maar als dochter van een middenstander moest ik mijn eigen broek ophouden en ben ik de verpleging ingegaan. Veertien jaar later ben ik alsnog naar de kunstacademie gegaan – mijn droom kwam uit.”

Dromen

Haar favoriete thema’s zijn vogels en vrouwen. “De vogels staan voor de dromen die je probeert na te leven, de vrijheid. Ook dieren maak ik graag. Eigenlijk komt mijn omgeving terug in wat ik maak.” Alle werken zijn haar even lief, maar voor één beeld heeft ze een droom: “De Miraculous Gardener – een voorovergebogen tuinier met als hoofd een plantengieter – die zie ik ooit ergens, in groot formaat, op een rotonde staan.”

Welkom

Het schilderachtige ensemble van de voormalige boerderij met boomgaard, moestuin en bloemenborders vormt het ideale decor voor haar kunst. Binnen is het atelier met voornamelijk kleinere werken, buiten hebben de grotere objecten de ruimte. Iedereen is welkom om te komen genieten en Elly de Jong te ontmoeten. Rondehoep West 40a (er staat een vlag bij de ingang), Ouderkerk aan de Amstel, zaterdag 10 en zondag 11 augustus, van 11 tot 17 uur.

Door Marion Kiewik

Grutto. Foto: Hans Out

Bekijk hier het artikel

Het streven naar vrijheid is één van de drie sterkste kernwaarden van de mens. (De andere zijn, populair gezegd, erkenning en liefde.) Hoe sterk de krachten ook zijn die de vrijheid onderdrukken, altijd blijft de mens ten diepste naar vrijheid streven, voor zichzelf en de zijnen in de eerste plaats, maar in bredere zin ook voor anderen. Wij geven daar woorden aan als vrede, democratie, rechtvaardigheid, wet en gezag, al zien sommigen dat niet zo en voeren zij liever een allesvernietigende oorlog.

Vrijheid is dus onverzettelijk en het streven ernaar beschermt zichzelf. Het patina van dit bijzondere beeld symboliseert dat. Het beeld is vervaardigd van cortenstaal dat koper, chroom en nikkel bevat, waardoor een dichte roestlaag ontstaat die het beschermt tegen weer en wind. Dit is als het leven zelf. Je ervaart altijd wel enige tegenslag en weerstand, maar die ervaringen maken je juist minder kwetsbaar zodat de realisatie van je innerlijke streven dichterbij kan komen.

“Het kunstwerk Vrijheid verbeeldt een vrouw die vogels vrijlaat, waarbij de vogels haar dromen en innerlijke vrijheid symboliseren. Haar kalme en zachte gezichtsuitdrukking straalt diepe verbondenheid met de natuur uit. In haar buik is het silhouet van een vogel zichtbaar, wat suggereert dat ze de vrijheid en vlucht van de vogels in zich draagt – een teken van haar spirituele groei.”

In de Dufaytuin komt het beeld volledig tot zijn recht. De locatie en symboliek nodigen de toeschouwer uit om na te denken over vrijheid, verbondenheid met de natuur en de aard van het leven zelf. Al dat denken valt zwaar en daarom staan er voor alle zekerheid een aantal contemplatieve bankjes.

(Bron Dufay Klein Nieuws. Bulletin #6)